و اگر مىبينيم در آيات فوق موضوع اشاعه فحشاء با لحنى بسيار شديد و فوق - العاده كوبنده محكوم شده نيز دليلش همين است . اصولا گناه همانند آتش است ، هنگامى كه در نقطه اى از جامعه اين آتش روشن شود بايد سعى و تلاش كرد كه آتش خاموش ، يا حد اقل محاصره گردد ، اما اگر به آتش دامن زنيم و آن را از نقطه اى به نقطه ديگر ببريم ، حريق همه جا را فرا خواهد گرفت و كسى قادر بر كنترل آن نخواهد بود . از اين گذشته عظمت گناه در نظر عامه مردم و حفظ ظاهر جامعه از آلودگيها خود سد بزرگى در برابر فساد است ، اشاعه فحشاء و نشر گناه و تجاهر به فسق اين سد را مىشكند ، گناه را كوچك مىكند ، و آلودگى به آن را ساده مىنمايد . در حديثى از پيامبر اسلام ص مىخوانيم : من اذاع فاحشة كان كمبتدئها : « كسى كه كار زشتى را نشر دهد همانند كسى است كه آن را در آغاز انجام داده » ( 1 ) . در حديث ديگرى از امام موسى بن جعفر ع مىخوانيم كه مردى خدمتش آمد و عرض كرد : فدايت شوم از يكى از برادران دينى كارى نقل كردند كه من آن را ناخوش داشتم ، از خودش پرسيدم انكار كرد در حالى كه جمعى از افراد موثق اين مطلب را از او نقل كرده‌اند ، امام فرمود : كذب سمعك و بصرك عن اخيك و ان شهد عندك خمسون قسامة و قال لك قول فصدقه و كذبهم ، و لا تذيعن عليه شيئا تشينه به و تهدم به مروته ، فتكون من الذين قال اللَّه عز و جل * ( إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَالآخِرَةِ : ) * « گوش و چشم خود را در مقابل برادر مسلمانت تكذيب كن ، حتى اگر پنجاه نفر سوگند خورند كه او كارى كرده و او بگويد نكرده‌ام از او بپذير و از آنها نپذير ، هرگز چيزى كه مايه عيب و ننگ او است و شخصيتش را

--> ( 1 ) اصول كافى جلد 2 باب التعيير .